சமூகச் செயற்பாட்டில் தனக்கென ஒரு தனி பெயரை பதித்தவர் அல்ஹாஜ் என்.எம்.எம்.மன்சூர்! - Sri Lanka Muslim

சமூகச் செயற்பாட்டில் தனக்கென ஒரு தனி பெயரை பதித்தவர் அல்ஹாஜ் என்.எம்.எம்.மன்சூர்!

Contributors

கண்டியில் சமூகச் செயற்பாட்டில் தனக்கென ஒரு தனி பெயரை பதித்தவர் தான் அல்ஹாஜ் என்.எம். எம். மன்சூர். இவர் கண்டி பள்ளிவாசல்களின் சம்மேளனம் மற்றும் பல்வேறு அமைப்புக்களில் பணியாற்றியவர். கொரோனாக் காலம் மற்றும் வெள்ள அனர்த்தங்களின் போது காலம் நேரம் பாராமல் மனிதாபிமான உதவிபுரிபவர். அத்தோடு சிரமதான பணிகளுக்கு பெரும் பங்காற்றியவர். இவரது சமூகப் பணியைப் பாராட்டி இலங்கை ஒலிரபரப்புக் கூட்டுத்தாபனத்தினால் விருது, சான்றிதழ் வழங்கிப் பாராட்டி கௌரவிக்கப்பட்டவர். இவர் புட்லேண்ட் குழமத்தின் உரிமையாளருமாவார். அத் துறையில் நீண்ட கால அனுபவம் உடையவர்.

உங்களுடைய ஆரம்ப கல்வி, வாழ்க்கை முறை பற்றிக் கூறுவீர்களா?

1957ஆம் ஆண்டில் உக்குவளை அஜ்மீர் மகா வித்தியாலயத்தில் ஆரம்பம் முதல் க. பொ. த. சாதாரண தரம் வரை கற்றேன். இருந்த போதிலும் தொடர்ந்து படிக்க முடியாத பொருளாதார பிரச்சினை இருந்தது. பாடசாலையை விட்டு நின்று விட்டேன். இதன் பாரதூரம் எனக்கு விளங்கவில்லை.

நீங்கள் அரபு மத்ரஸாக் கல்வியில் நாட்டம் கொண்டவராக இருந்தீர்கள்.அது பற்றிய சில குறிப்புக்கள்.

ஊரில் உள்ள பள்ளி குர்ஆன் மத்ராஸாவில் இரண்டு கிதாப்புகளை நிறைவு செய்திருந்தேன். அதனை தொடர்ச்சியாக ஓதிக்கொள்ள முடியவில்லை. பின்னர் பாணந்துறை தீனியாஸ் அரபுக் கல்லூரியில் சேர்த்து விட்டார்கள். அதில் பிரல்யமான மௌலவி அப்துல் ஸமது இருந்தார்கள். யாரோ ஒருவருடைய சிபாரிசுடன் இணைந்து கொண்டேன். அங்கு சென்று ஒரு வாரத்தில் எனக்கு சகயீனமில்லாமற் போயிற்று. எனக்கு இரவுத் தூக்கத்தில் வலிப்பு வரும். அங்கே இருந்தும் அனுப்பி விட்டார்கள். பின்னர் அந்த நோய் குணமாகிவிட்டது. அடுத்த வருடம் புத்தளம் ஹாசிமியா அரபுக் கல்லூரியில் இணைந்து கொண்டேன். அங்கும் ஆறு மாதம் தான் கற்றேன். தொடர்ந்து படிக்க வசதியில்லை.

வீடு வந்து சில மாதங்கள் சும்மா இருந்தேன். அடுத்து என்ன செய்வது என்ற போராட்டம் இருந்தது. அரபு மத்ரஸாக் கல்வியைத் தொடர வழியில்லை.பாடசாலைக் கல்வியைத் தொடர்வதற்கு வழியில்லை. இடைக்கிடையே கொஞ்சம் நண்பர்களோடு ஆலோசனை செய்தேன்.

நீங்கள் எப்படி முதன் முதலில் வியாபாராத்துறைக்கு வருகின்றீர்கள்?

1969இல் நான் என்னுடைய ஊரான உக்குவளையில் முதன் முதலில் கொள்முதல் கடை வியாபாரம் செய்தேன். அத்தொழில் வெற்றியளிக்கவில்லை. அது வாசனைத்திரவியங்கள் வாங்கி விற்பனை செய்யும் வியாபாரம் ஆகும். எனினும் எனக்கு தொழில் தெரியாது. அந்தளவுக்கு முதலும் போதாது. சிறிய வயதில் என்னுடைய உள்ளத்தில் வாழ்க்கையில் முன்னேற வேண்டும் என்ற இலட்சியம் இருந்தது. வெற்றி பெற வேண்டும். இதற்கு என்ன செய்ய வேண்டும். என்ற வினாவெல்லாம் மனதில் எழும். சிறிய வயதில் என்னுடைய மாமா ஒருவர் இருந்தார். அவரைப் பற்றிய கதைகளை தாயார் என்னிடம் நிறையக் கூறுவார். அவர் பெயர் அபுல் ஹசன். அவர் ஆரம்பத்தில் மிகவும் கஷ்பட்டுக் கொண்டிருந்தார். பின்னர் அவர் நிறைய செல்வங்களை தேடி தம் ஊரிலேயே ஒரு பெரிய மனிதரானார். வெள்ளைக்காரர்களிடமிருந்து பங்களாக்களை வாங்கியிருந்தார் எனக் கூறுவார். அவரால் முன்னேற முடியுமென்றால் என்னாலும் முன்னேற முடியும் தானே. அப்படியான ஒரு மன வேட்கை ஒன்று இருந்தது. நான் அதற்கான சந்தர்ப்பத்தை எதிர்பார்த்து கொண்டிருந்தேன்.

அப்படியானால் உங்களுக்கு கிடைத்த வாய்ப்பு யாவை?

1970களில் வாப்பா மரணம் அடைந்து விட்டார். புதிய அரசாங்கம் வந்திருந்தது. நாடும் ஊரும் பெரிய கஷ்டமான நிலையில் இருந்தது. என்னுடைய மச்சான் அவர்கள் நல்லதொரு வியாபாராத்தில் இருந்தவர். அவருடைய வியாபாரமும் வீழ்ந்துவிட்டது. அரிசி, மா, போன்றவற்றுக்கு தட்டுபாடுகள் நிலவின.என்னுடைய சகோதரர் பொலன்னறுவை கதுருவெலயில் உள்ள கரீம் பிடைவைக் கடையில் வேலைக்கு சேர்த்து விட்டார். ஆரம்ப சம்பளம் 60ரூபா வாகும். விநியோக ஊழியராகவும், கணக்கு வழக்குப் பார்ப்பதற்காகவும் அந்த சம்பளம் வழங்கப்பட்டது. இங்கே உள்ள வாழ்க்கைச் சூழலுக்கும் அங்கே உள்ள சூழலுக்கும் ஒரு வித்தியாசம் நிலவியது. அங்கு சம்பாதிப்பதற்காக ஆட்கள் பஞ்சாகப் பறக்கிறார்கள். அங்கு அக்குறணை மக்களும் காத்தான்குடி மக்களும் மிகுந்த சுறுசுறுப்புடன் ஈடுபட்டதை கண்ணுற்றேன். இந்த வித்தியாசத்தை நான் உணர்ந்தேன். ஊரில் என்றால் சும்மா வீட்டுக்கு வீடு செல்வது, சும்மா கதைத்திருப்பதிலேதான் காலம் கழியும். தொழில் பற்றி பெரிய விடயமாகப் பார்க்கப்பட வில்லை. தொழில் இல்லாவிட்டாலும் திருமணத்தை முடித்துக்கொடுத்து விடுவார்கள். படிக்காமல் சும்மா இருப்பார்கள். என்னுடைய வகுப்பில் படித்தவர்களில் உயர் தகுதியுடையவர்கள் இல்லை. அக்காலத்தில் ஒரு படுமோசமான நிலைமை இருந்தது. அங்கு சென்று பார்த்தால் ஒரு வித்தியாசமான உலகம்;. உழைப்பு, கடும் முயற்சி அங்கு இருந்தது. என்னையும் தகுதியாக்கிக் கொள்ள வேண்டும் என்ற அடிப்படையில் கடுமையாக உழைத்தேன்.

ஆடை கடையில் கடுமையாக உழைத்தேன். எந்தவொரு வேலையையும் என்னுடைய வேலை மாதிரித் தான் எடுத்துச் செய்தேன். நான் அவர்களிடம் கண்ட நல்ல பண்புதான் நேர்மைத் தன்மை.

இன்று நாம் சந்தை விநியோகத்திற்கான அறிவை பணம் கொடுத்து வர்த்தக தொழில் நுட்பவியலாளர்களின் செயலமர்வுகளில் கலந்து கொண்டு கற்றுக்கொள்ளுகின்றோம். ஆனால் அவர்களிடம் எந்தவிதமான பணமும் கொடுத்துப் படிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. இயல்பாகவே அவர்களிடத்தில் தாராளமானதாக கற்றுக் கொள்ளலாம். வியாபார தொழில் நுட்பங்கள் அவர்களிடத்தில் தாராளமாக இருந்தது. ஒரு பொருளை எப்படி நுகர்வோர்களுக்கு விற்பனை செய்யலாம் என்று நன்கு கற்றுக் கொண்டேன்.

நீங்கள் அவர்களிடம் விசேடமாக கற்றுக் கொண்ட விடயங்கள் என்ன?

நான் ஆரம்பத்தில் பொலன்னறுவை கதுருவெல நகரில் காத்தான்குடி கடையொன்றில் நின்றேன். முகாமைத்துவம் என்றால் எப்படிச் செய்வது என்பது பற்றி அவர்களிடம் தான் படித்தேன். ஒரு கணக்குப்பிள்ளை மாதிரி இருந்தேன். ஒரு கணக்கை சீர் செய்து விட்டு படுக்கும் போது இரவு 12.00மணியாகும். ஒரு தடவை 50சதம் குறைந்து விட்டது. காலையில் எழுந்து இந்தக் கணக்கை சீர் செய்து தருகிறேன் என்று முதலாளியிடம் கூறினேன். அவர் அதற்கு ‘இப்பவே தேடி முடித்து விட்டுப் படுங்கோ நாளைக்கு நிம்மதியாக இருக்கலாம்’ என்று கூறுவார். அவர் எப்படித் தேட வேண்டும் என்று சொல்லித் தருவார். அவர் சொல்லித் தந்தபடி பார்த்தால் அது சரியாக இருக்கும், அவர்களிடம் தான் முகாமைத்துவப் பயிற்சிகளையும், வாடிக்கையாளர்களுக்கு பொருட்களை எப்படி விற்பனை செய்வது என்பதை எல்லாம் முழுமையாகப் படித்துக் கொண்டேன்.

அத்தோடு என்னை ஒரு விநியோகஸ்தராக நியமனம் செய்தார்கள். சப்பாத்து போன்றவற்றை விநியோகம் செய்வதற்காக கிழக்கு மாகாணம் முழுக்க செல்வேன். ஒரு பொருளை விற்பனை செய்வதில் எங்களுடைய முதலாளி சஹாப்தீன் கெட்டிக்காரர், அவரிடம் தன்நம்பிக்கை இருந்தது. எந்தப் பொருளையும் விற்பனை செய்ய இயலாது என்ற அகராதி அவரிடத்தில் காணப்படவில்லை. அவர் எந்தளவுக்கு தன்நம்பிக்கையோடு வியாபாரம் செய்வார். இத்தகைய அனுபவங்களை அவர்களிடமிருந்து பெற்றுக் கொண்டேன்.

வெளிநாட்டு தொழில் வாய்ப்பு பற்றி கூறுவீர்களா?

1977இல் ஈரான் நாட்டுக்குச் சென்றேன்.அங்கு இரண்டு வருடம் வேலை செய்தேன்.அப்பொழுது அந்நாட்டு மன்னர் ஷா அவர்களுக்கு எதிரான கிளர்ச்சி உருவானது. பின்னர் இலங்கைக்கு வந்தேன். 1980களில் ஊரிலே திருமணம் முடித்தேன்.

வெளிநாட்டுப் பயணத்திற்குப் பின்பு நீங்கள் முன்னெடுத்த முயற்சிகள் பற்றி…

வெளிநாட்டில் இருந்து வரும் போது 50,000ரூபாய் பணம் கொண்டு வந்தேன். அதை வைத்து கார் ஒன்றை இறக்குமதி செய்தேன். அந்த காரின் பெயர் ஹொன்டாஸ் சிவிக் அதன் விலை 38,000ரூபாய் ஆகும். மிகுதிப் பணத்தை வைத்து மாத்தளையில் டைலரிங் கடையொன்றைத் திறந்தேன். 1983ஆம் ஆண்டு கலவரத்தில் அது எரிந்து விட்டது. பக்கத்தில் தமிழ் கடை இருந்தது. அதனுடன் சேர்ந்து இதுவும் எரிந்து விட்டது. ஒரு சதம் இல்லாமல் வீட்டுக்கு வந்தேன். என்னிடம் 50ரூபா பணம் இருந்தது பொலன்னறுவையில் விவசாயத் திணைக்களத்தில் பணி புரியும் ஒரு சிங்கள நபர் என்னிடம் வந்து பணம் கேட்டார். ஜுலைக் கலவரம் 23நடந்தது. அவர் 25ம் திகதி வந்து என்னிடம் பணம் கேட்கிறார். கையில் இருந்த 50ரூபாவும் எனக்கு உரித்தானது அல்ல என யோசித்து 50ரூபாவையும் அவரிடம் ஒப்படைத்து விட்டேன். எப்படியும் ஒரு வருடம் காலத்தை ஓட்டினேன். மூத்தமகள் சமீமாவும் மகன் சப்ரஸும் பிறந்து இருந்தார்கள். அப்பொழுது வீட்டு விவகாரங்கள் எல்லாம் என்னுடைய மாமி மாமா கவனித்தார்கள்.

நான் மீண்டும் வெளிநாடு செல்ல வேண்டும் என்ற அடிப்படையில் பல பயிற்சி நெறிகள் கற்றுக் கொண்டேன்.எயடிக்கட்டிங் பயிற்சி நெறியை முடித்து ஒரு டிப்ளோமா சான்றிதழைப் பெற்றேன். டெலஸ் ஒப்பரேட்டர் பயிற்சியைப் பெற்றேன். வெளிநாட்டு வேலை வாய்ப்பு பணியகத்தின் மூலம் தகவல்களை அறிந்து படித்தேன்.

உங்கள் வியாபார நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டது தொடர்பாக சிறு விளம்பரம்

ஒரு இக்கட்டான காலத்தில் நாணா பொலான்னறுவைக்கு அரிசி வியாபாரம் செய்யலாம் என்று அழைத்தார். அரிசி ஆலைகளில் அரிசிகளை வாங்கி கண்டி, மாத்தளை, நாவலப்பிடிய போன்ற இடங்களிலுள்ள கடைகளுக்கு விற்பனை செய்தேன். கதுருவெலை கடையில் இருந்த அனுபவம் இதற்கு உதவியாக இருந்தது.

1989இல் ஜே.வி.பி பிரச்சினை தோற்றம் பெற்றது. இந்த வியாபாரத்திற்கு தடையை ஏற்படுத்தினார்கள். அவர்கள். அரிசிகளை அங்குமிங்கும் எடுத்துச் செல்லக் கூடாது என்று தடை விதித்திருந்தார்கள். அரிசி லொறிகளை அரிசியோடு சேர்த்து எரித்தார்கள். நாங்கள் இரு அரிசி ஆலைகள் குத்தகைக்கு எடுத்திருந்தோம். மேலதிகமாக ஏனைய அரிசி ஆலைகளிலும் வாங்கி வந்து விற்பனை செய்வோம். இவை எல்லாம் நின்று போனது. அதில் 20இலட்சம் ரூபா மட்டில் நஷ்டம் அடைந்தோம்.

1990களுக்கு பின்னர் அரிசி வியாபாரம் செய்ய முடியாது என்று நாணா சொன்னார். கதுருவெலயில் ஹோட்டல் ஒன்றை செய்து கொண்டிருந்தார். அந்த ஹோட்டலை எனக்கு எடுத்துச் செய்யும்படி கூறினார். இரண்டு வருடம் கடையைச் செய்தேன். அக்கால கட்டம் பயங்கரவாதப் பிரச்சினை ஒரு பக்கம் மறுபக்கம் ஜே.விபி பிரச்சினைகள். மட்டக்களப்புக்கு வாகனங்கள் செல்வதாக இருந்தால் கருதுவலையில் தரித்துத்தான் செல்ல வேண்டும். அக்கால கட்டத்தில் தமிழ் பயங்கரவாதிகளால் ஏறாவூர் சாதாம் ஹுஸைன் கிராமம் தாக்கப்பட்டது. கதுருவெலைக்கு ஏறாவூர் சதாம் ஹுஸைன் கிராம மக்கள் 12,000பேர் அகதிகளாக வந்து இருந்தார்கள். அவ்வளவு அகதிகளையும் பராமரிக்கும் வேலையை நாங்கள் பொறுப்பெடுத்து இருந்தோம். கொழும்பில் டொமினிக்கன் குடியரசின் தூதுவர் அமீர் மற்றும் அலி சாஹிர் மௌலானா இணைந்து இம்மக்களுக்கு உலருணவுப் பொருட்கள் அனுப்புவார்கள். அகதிகளாக வந்தவர்கள் போகும் வரை கவனித்து கொண்டோம். கொழும்பில் இருந்து என்ன தேவையென்று தொலைபேசி அழைப்பு வந்து கொண்டே இருக்கும். அடிக்கடி முன்னாள் பாராளுமன்ற உறுப்பினர் அலி சாஹிர் மௌலானா வருவார். அகதி முகாம்களை பார்வையிடுவார். இப்படி சமூகப் பணிகளிலும் ஈடுபடத் தொடங்கினேன்.

உங்கள் சமூகப் பணி தொடர்பில்,..

ஆரம்பகாலத்தில் ஊரில் ஜமாத்தே இஸ்லாமிய எனும் சமூக சேவை நிறுவனத்தில் நான் ஓர் அங்கத்தவர்.அசாட் மாஸ்டர் மிக நல்ல சமூக சேவையாளர். அவர்தான் இவ்வாறான சமூகப் பணிகளைச் செய்வதற்கு பயிற்று வித்தவர். ஜே.வி.பி.பிரச்சினை காலத்தில் அரிசி தட்டுப்பாடு நிலவியது. அப்பொழுது எந்த விதமான இலாபமுமின்றி கொள்முதல் விலைக்கே அரிசி விற்பனை செய்தோம்.இதனை சிங்கள ஊர்களுக்குச் சென்று 12ரூபாவுக்கு குறைத்துக் கொடுத்தோம்.

எவ்வாறு சவால்களை எதிர் கொண்டு வியாபாரம் செய்தீர்கள்?

வரகாப்பொல, நுவரெலியா, கண்டி போன்ற பல இடங்களில் கிளைகளை ஸ்தாபித்து செய்து வருகின்றேன். இதில் வரகாப்பொல உணவகத்தை முதலில் தெரிவு செய்தமைக்கான காரணம் என்னவென்றால் கொழும்பில் இருந்து வரக்காப்பொலவுக்கு 57கிலோ மீட்டர். கண்டியில் இருந்தும் 57கிலோ மீட்டர் ஆகும். இது ஒருமையப்பகுதியில் அமைந்துள்ளது. 1994களில் யட்டிநுவர வீதியில் ஒன்று திறந்து செய்தேன். 2010இல் கண்டி தலதா வீதியில் உள்ள வைட் ஹவுஸ் எடுத்து செய்தேன். இந்த ஹோட்டலை எல்லா ஹோட்டலையும் விட உயர் தரத்தில் செய்தேன்.

யுத்தம் நிறைவு பெற்றமையினால் அதிகளவில் வெளிநாட்டு சுற்றுலா பயணிகள் வருகை தந்தார்கள். இந்த இடத்தை 10வருடம் வாடகைக்கு எடுத்தோம். எனினும் ஹோட்டல் உரிமையாளர் இடையில் இறந்து போனார். அவர்களுடைய பிள்ளைகள் குறித்த கால எல்லைக்கு முன் கூட்டியே ஹோட்டலை திருப்பி கேட்டார்கள். அதனை மீளக் கொடுக்க நேர்ந்தது. 2017இல் மீளவும் திருப்பி கொடுத்து விட்டோம். அதே தலதா வீதியில் அக்கடைக்கு சற்று முன்னால் ஒரு ஹோட்டலை எடுத்துச் செய்தேன். அக்கால கட்டத்தில் உயிர்த்த ஞாயிறு தாக்குதல் சம்பம் நடந்தது. அந்த சம்பவத்தோடு வியாபாரங்கள் அப்படியே திடீரென விழுந்தன. இதில் நஷ்டம் அடைந்தோம். இடத்தின் சொந்தக்காரருக்கே திரும்பி கடையை ஒப்படைத்தேன். எல்லாம் பொருட்களையும் அவருக்கே ஒப்படைத்தோம். அவரே எடுத்துக் கொண்டார். அதனைத் தொடர்ந்து கொரோனா நெருக்கடி, கேஸ் சிலிண்டர் இல்லாப் பிரச்சினை. மின்சாரம் இல்லாப் பிரச்சினை. இப்படி அடுத்தடுத்து வியாபார முன்னெடுப்புக்கு பெரும் தடையாக இருந்தது. எவ்வாறாயினும் இப்படியான சவால்களை எதிர் நோக்கிக் கொண்டு தான் வியாபாராத்தைச் செய்ய வேண்டும். அடுத்த கட்டம் என்ன செய்யலாம் என்ற யோசனையோடுதான் பயணம் செய்கின்றேன். வியாபாரத்தில் ஏற்றத் தாழ்வுகள் வருவது சகஜம். அவற்றை எதிர் கொண்டு வெற்றியடைவதில் தான் விமோசனம் இருக்கிறது.

நீங்கள் ஒவ்வொரு நோன்பு காலத்திலும் உலருணவு கொடுத்து வருகின்றீர்கள். அதனைத் தொடர்ந்து செய்வதற்கான காரணம் என்ன,

நான் அது பற்றி கதை ஒன்று எழுதியுள்ளேன். அது உண்மையிலே கதையல்ல நிஜம். இக்கதையை எழுதுவதற்கு கொரோனா காலத்தில் எனக்கு நேரம் இருந்தது. எனக்கு ஏழு எட்டு வயது இருக்கும். 1960இல் வாப்பா கொழும்பில் வேலை செய்தார். நாளை நோன்பு என்றால் வாப்பா இன்று 8.00மணி புகையிரத வண்டியில் வர வேண்டும். உம்மா பிறையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். பிறை பார்த்து பிறை தெரிந்தால் எங்கள் வீட்டில் அன்றைய நோன்பைப் பிடிப்பதற்கான வசதிகள் ஒன்றும் இல்லை. வாப்பா வந்தால் தான் எங்களுக்கு நோன்பு பிடிக்கலாம். இத்தருணத்தில் உம்மாவின் முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டு அடிப்படியே நான் இருந்தேன்.

நாங்கள் புகையிரத வண்டி செல்லும் பாதைக்கு மேலேதான் வீடும் இருந்தது. உம்மா கூறினார். மாமாவின் கார் வந்தது. மாமா மகன் இறங்கி வந்தார். வாப்பா வந்து விட்டாரா என்று கேட்டார். இல்லை நாங்கள் அவர் வரும் வரையிலும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கின்றோம் என்று கூறினார் உம்மா, பத்து ரூபா பணம் உம்மாவின் கையில் கொடுத்து விட்டுச் சென்றார். உம்மாவின் முகம் நன்கு செழிப்பாக இருந்தது. அந்தக் காட்சி அப்படியே மனக் கண் முன் எப்பொழுதும் தோன்றும். இப்பவும் அந்த காட்சி என் மனக்கண் முன்தோன்றும். என் உம்மா இப்படியான ஒரு வறுமை நிலையில் இருந்தார். இவ்வாறானவர்கள் எம் மத்தியில் எவ்வளவு பேர் இருப்பார்கள். என் மாமாவின் மகன் வந்து உம்மாவுக்கு உதவி செய்த மாதிரி உதவினால் தானே இல்லாதவர்களுக்கு உதவிகள் கிடைக்கும்.

இதற்கு என்ன செய்யலாம் என்று யோசித்தேன். அன்றிலிருந்து உலருணவுப் பொதிகளை தலை நோன்புக்கு விநியோகம் செய்ய ஆரம்பித்தேன்.ஒவ்வொரு வருடமாக கூட்டிக் கொண்டு வந்தேன். அதன் பின்பு எனக்கு தெரிந்த நண்பர்களிடம் கூறினேன், அவர்களிடமிருந்து பெருந் தொகையான உலருணவுப் பொதிகள் ஒவ்வொரு வருடங்களும் கிடைத்தன. மிலானோ உரிமையாளர் 200பொதிகள் தருவார். மாத்தளை, கண்டி, கம்பிளை, மஹிய்யாவை போன்ற பல்வேறு பகுதிகளுக்கு விநியோகம் செய்தேன்.

இப்படி வழங்கி வரும் சமயத்தில் கொரோனா காலத்தில் வழக்கம் போன்று எனக்கு உணவுப்பொதிகள் தருபவர்கள் நிறுத்தி விட்டார்கள். அது பற்றி குடும்பத்தவர்களிடம் கதைத்தேன். அவர்கள் எல்லோரும் சேர்ந்து ஒரு தொகை உலருணவுப் பொதிகள் வழங்குவதற்கு உதவி செய்ய முன்வந்தார்கள்.இப்படியாக மொத்தமாக 11,75,000ரூபா பெறுமதியான உலருணவுப் பொதிகள் வழங்கி வைக்க கிடைத்தன. எவ்வளவுதான் சவால்கள் இருந்தாலும் நான் மரணம் அடையும் வரையிலும் கொடுக்க வேண்டும் என்று உறுதியான நம்பிக்கையோடு இருக்கிறேன்.

நீங்கள் வேறு சமூக அமைப்புக்களில் பொறுப்புவாய்ந்த பணிகளில் செயற்படுவது பற்றி

நான் கண்டி மாட்ட பள்ளிவாசல்களின் சம்மேளனத்தின் செயலாளராக இயங்கி வருகிறேன். பள்ளியை கட்டுவது நோக்கமல்ல. மக்களை வாழ வைக்க வேண்டும் என்று அடிக்கடி கூறுவேன். அதற்கு இணங்க பள்ளிவாசல்கள் சம்மேளனம் ஒவ்வொரு ஊர்களிலும் தேவையுள்ள மக்களின் குறைகளை கண்டறிந்து சேவையாற்றி வருகின்றது.

நம்மால் செய்ய முடியாவிட்டாலும் எல்லாப் பள்ளிவாசல்களிலுள்ள நிர்வாக சபை உறுப்பினர்களையும் அழைத்து அந்தந்தப் பிரதேசங்களிலும் மேற்கொள்ள வேண்டும் என்று வழிகாட்டுதல்கள் செய்தோம். அந்த வகையில் எல்லாப் பள்ளிவாசல்களிலும் திறன்படச் செய்தார்கள். கொரோனா கால நிவாரண உலருவுணப் பொதிகளை வழங்கி வைத்தோம்.

2016இல் இரத்தினபுரி பகுதியில் பாரிய வெள்ளம் அனர்த்தம் ஏற்பட்டது. அவிசாவெலை, எஹலிய கொடையில் பெரிய பாதிப்பு ஏற்பட்டிருந்தது. வேறு அமைப்புக்களிலும் முக்கிய பதவிகளில் இருந்து கொண்டு வீடு வசதிகள் இல்லாதவர்களுக்கு உதவிகள் செய்தல், வீடுகள் வாங்கிக் கொடுத்தல், திருத்தியமைத்தல், தண்ணீர், மின்சாரம் போன்ற முயற்சிகளிலும் ஈடுபட்டு வருகின்றேன். இது வரையிலும் 15வீடுகள் செய்து கையளித்துள்ளோம். தேவைக்கு ஏற்ப உதவிகள் செய்து வருகின்றோம்.

வெள்ளத்தால் இரத்தினபுரி மக்கள் கடும் பாதிப்புற்று இருந்தனர். அக்குறணை, உக்குவளை மக்களை அழைத்துச் சென்று அங்கு இருநாள் பொதுச் சிரமதானப் பணிகளில் ஈடுபட்டுள்ளேன். எஹலியகொடையில் ஒரு சிங்களப் பாடசாலையை சுத்தம் செய்து கொடுத்தோம். அப்பாடசாலைக்கு ஐந்து அடி உயரத்திற்கு வெள்ளம் வந்திருந்தது. பாடசாலையை தொடங்க முடியாது சிங்கள மக்கள் இருந்தனர். நாங்கள் எல்லோரும் அரை நாள் சிரமதானம் செய்தோம்.அதுவும் நாங்கள் நோன்போடுதான் இந்த சிரமதானத்தைச் செய்தோம்.

நான் சிவில் சமூக அமைப்போடு சேர்ந்து செயலாற்றியுள்ளேன். தனிப்பட்ட ரீதியாக சமூக சேவைகள் செய்துள்ளேன். வாசிப்பில் அதிகம் ஆர்வம் இருக்கிறது. அதனால் தான் 2000க்கும் மேற்பட்ட புத்தகங்களை வாங்கி வைத்துள்ளேன் என்றார்.

இக்பால் அலி

Web Design by Srilanka Muslims Web Team