சுயவிசாரணை » Sri Lanka Muslim

சுயவிசாரணை

www-st-takla-org___self-discipline

Contributors
author image

M.M.A.Samad

சமூகத்திலுள்ள ஒவ்வொரு துறைசார்ந்தோரும் அத்துறையில் தமக்களிக்கப்பட்டுள்ள பொறுப்புக்கள் அல்லது தாமாக தெரிவு செய்துகொண்ட துறைகளில் தமக்குள்ள பொறுப்புக்கள், மேற்கொண்டுவரும் பணிகள், சேவைகள் குறித்து சுயவிசாரணை செய்ய வேண்டிய தேவையினை காலம் வலியுறுத்தி நிற்கிறது.

சுயவிசாரணை என்பது நாம் தூங்கும்போது அன்றைய காலைப் பொழுது முதல் இரவு தூங்கச் செல்லும் வரையான நேரத்திற்குள் நடந்தவற்றையெல்லாம் ஒரு முறை நினைவுபடுத்திவிட்டு தூங்குதுமல்ல, நம்மால் தயாரிக்கப்பட்ட பட்டியல் ஒன்றை வைத்துக்கொண்டு தினமும் புள்ளடியிட்டு வருவதுமல்ல. இவை சுயவிசாரணை செய்வதற்கான பொறிமுறைகளாக இருந்தாலும், சுயவிசாரணை என்பது உணர்வுடன் தொடர்புபட்டது. அது நம்மில் இயல்பாகவே காணப்பட வேண்டி இயைபாக்கச் செயற்பாடாகும்.

நம்மால் புரியப்படும் ஒவ்வொரு பணி தொடர்பிலும் அப்பணியினை செய்ய முன்பும் செய்த பின்பும் மனட்சாட்சியிடம் ஒரு கணம் கேட்டுக் கொள்வதே சுயவிசாரணைக்கு போதுமானது. அந்தவகையில், ஆரோக்கியமிக்க எதிர்கால சமூகத்தை உருவாக்கும் பொறுப்பைச் சுமந்துள்ள பாடசாலை ஆசிரியத்துவ ஆசிரியர்கள் தங்களது பணி தொடர்பில் சமூகம் எத்தகைய எதிர்பார்வையைக் கொண்டுள்ளது. நமது பணி ஆசிரியத்துவத்தின் புனிதத்துவத்தை கௌரவிக்கிறதா அல்லது மாசுபடுத்துகிறதாக என்ற சுயவிசாரணை மேற்கொள்வதும், தமது பணியின் மூலம் சமூகம் எதிர்பார்க்கும் இலக்குகள் நிறைவேற்றப்படவில்லையாயின் சமூகத்தின் எதிர்பார்ப்புக்களை நிறைவேற்றி வைக்க ஆசிரியத்துவ ஆசிரியர்கள் தங்களை புடம்போட்டுக்கொள்ள வேண்டுமென்பதும் சமூக ஆர்வலர்களின் எதிர்பார்ப்பாகவுள்ளது

கல்விப் பரப்பும் ஆசிரியத்துவமும்
கல்விப் பரப்பு மிக விசாலமானது. விசாலமான இக்கல்விப் பரப்பில் ஆசிரியத்துவத்தின் வகிபாகம் அளப்பெரியது. கல்விப் பரப்பிலுள்ள பல்கலைக்கழகங்கள், ஆசிரிய கலாசாலைகள், கல்வியியல் கல்லூரிகள், தொழில்நுட்பக் கல்லூரிகள், தொழில் பயிற்சிக் கல்லூரிகள் என்ற உயர் கல்வியினைப் போதிக்கின்ற கல்வி நிலையங்களில் கற்பித்தல் பணியில் ஈடுபடுகின்றவர்கள் விரிவுரையாளர்கள் என்றும் போதானா ஆசிரியர்கள் எனவும் அழைக்கப்பட்டாலும் அவர்களது பணியானது கற்பித்தல் பணியென்பதால் அவர்களும் ஒரு வகையில் ஆசிரியர்களாகக் கருதப்பட்டாலும், பொதுவாக பாடசாலைகளில் கற்பித்தல் பணியில் ஈடுபடுகின்றவர்களே கல்விப் பரப்பில் ஆசிரியத்துவ ஆசிரியர்களாக நோக்கப்படுகிறார்கள்.

ஏனெனில், பாடசாலை வகுப்பறைகளிலேயே நாட்டுக்கும், பிரதேசத்திற்கும், சமூகத்திற்கும் தேவையான நல்ல தலைவர்களையும், துறைசார் நிபுணர்களையும் உருவாக்குவதற்கு வித்திடப்பட்டு வளர்க்கப்படுகிறது. ஆரோக்கிய எதிர்கால சந்திகளை உருவாக்கும் பாடசாலை ஆசிரியத்துவ ஆசிரியர்களின் பணியானது ஒரு புணிதமிக்கது என்பதில் மாற்றுக் கருத்துக்களில்லை. இதனாலேதான், ஆசிரியத்துவ ஆசிரியர்களினது சேவையானது என்றும் போற்றத்தக்கதாகவுள்ளது. இத்தகையை போன்றத்தக்க பணியைப் புரிக்கின்ற ஆசிரியர்கள் என்றும் மதிக்கப்படுகிறார்கள். அவ்வாறான நல்லாசிரியர்களை வருடத்தில் ஒரு தினம் மாத்திரம் நினைவு கூறப்படுவது அவர்களது அர்ப்பணிப்புக்கு மோதுமனதல்ல.

இந்நிலையில், ஆசிரியத்துவம் பற்றி பல்வேறு தளங்களில் இந்நாட்களில் பேசப்படுகிறது. ஏனெனில், கடந்த 6ஆம் திகதி உலக ஆசிரியர் தினம் இலங்கையில் அனுஷ்டிக்கப்படடது. ஆசிரியத்துவ ஆசிரியர்கள் தங்களது ஆசிரியர்கள் என்ற ரீதியில் மாணவர்களினால் பாராட்டப்பட்டும், பரிசில்கள் வழங்கியும் கௌரவிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். இருந்தும், கிடைத்த இப்;பாராட்டுதல்களுக்கும், பெற்ற கௌரவத்திற்கும் உரியவர்களா நாங்கள் என்று பாராட்டுதல்களும், கௌரவமும் பெற்ற ஒவ்வொரு ஆசிரியர்களும் தங்களை தாங்களாகவே சுயவிசாரணை செய்துகொள்ள வேண்டியது காலத்தின் அவசியமாகும். ஏனெனில், புனிதமான பணியாகப் போற்றப்படும் ஆசிரியத்துவம் வர்த்தகமயப்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. இதனை அதிகரித்து வரும் ‘டியூசன் சென்றர்கள்’ புடம்போடுகின்றன.

‘எங்கே நடப்படுகிறாயோ அங்கே மலராகு’ என்ற பொன்மொழிக்கு எடுத்துக்காட்டாக இருப்பவர்கள் ஆசிரியர்கள். ஆசிரியர்கள் என்பவர்கள் புனித பணியொன்றின் கர்த்தாக்கள், வளரும் சமுதாயத்தின் ஒளிமயமான வாழ்க்கைக்கு வழிகாட்டுபவர்கள். பொதுவாக ஆசிரியர்கள் நாளைய சமுதாயத்தின் தலைவிதியை இன்றே நிர்ணைப்பவர்களாகக் கூட இருக்கலாம்.

வழமையாக ஆசிரியர்கள் மரபுகளையும் மரபு வழித்திறன்களையும் கையளித்து வந்தார்கள். ஆனால,; சமகால ஆசிரியர்கள் பற்றிய எதிர்பார்ப்பு இதற்கு அப்பால் செல்கின்றது, இல்லங்களில் வழங்க முடியாத புதிய அறிவையும், திறன்களையும் வளரும் மாணவ சமுதாயத்திற்கு அறியமுகம் செய்ய வேண்டிய பொறுப்பில் ஆசிரியர்கள் உள்ளனர். இப்பொறுப்பை முன்னெடுப்பதற்கு தன்னலமற்ற தியாக மனப்பாங்குகளுக்குப்பால் கற்பிக்கும் தொழிலை நேசிப்பவராகவும் ஆசிரியர்கள் இருக்க வேண்டும். இத்தகையதொரு எதிர்பார்ப்பே ஆசிரியர்கள் தொடர்பான சமூகப்பார்வையாகவுமுள்ளது என்பது சுட்டிக்காட்டத்தக்கது.

செய்யும் தொழில் மீது பற்றும், அதன் கௌரவத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற நல்லெண்ணமும் இருக்கும்போதுதான், அத்தொழிலில் வெற்றியும் அதனால் சமூகத்தில் கௌரமும் கிடைக்கும். பொருளாதார விருத்தி மற்றும் பதவி உயர்வு என்பவற்றை மையமாகக் கொண்டு அவைகளுக்காக மாத்திரம் அத்தொழில் முன்னெடுக்கப்படுகின்றபோது, அதனால் வெற்றிக்குப் பதிலாக தோல்வியும் கௌரவத்திற்குப் பதிலாக அவகௌரவமுமே கிடைப்பது வரலாறுகள் கற்றுத் தரும் பாடங்களாகும். அத்தகைய வரலாறுகள் ஒரு சில ஆசிரியர்கள் மீது பதிவாகியிருப்பது புனித மிக்க பணியினை புரிந்து வருகின்ற ஆசிரியத்துவம் மீது அதிகளவிலான கேள்விக்கணைகளை சமகாலத்தில் சமூக மட்டத்தில் எழுப்பியிருப்பவதை அவதானிக்கக் கூடியதாகவுள்ளது. ஏனெனில,; எதிர்கால நற்பிரஜைகளை உருவாக்கும் பொறுப்பை சுமந்த நிறுவனமாக பாடசாலைகளும் அப்பாடசாலையின் ஆசிரியர்களும் விளங்குகிறார்கள்; என்பதில் மாற்றுக்கருத்திருக்க முடியாது.

பாடசாலைக் கட்டமைப்பில் ஆசிரியர்கள்;
இலங்கையின் பாடசாலைக் கட்டமைப்பு நான்கு வகையாக உள்ளன. 1 ஏபி, 1 சீ, வகை 2 மற்றும் வகை 3 ஆகிய வகைப் பாடசாலைகளே அவையாகும். கல்வி அமைச்சின் 2016ஆம் ஆண்டின் புள்ளிவிபரங்களின் பிரகாரம் 1 ஏபி பாடசாலைகள் 1,016ம், 1சீ பாடசாலைகள் 1,805ம் வகை 2 பாடசாலைகள் 3,408ம் மற்றும் வகை 3 பாடசாலைகள் 3,993ம் என மொத்தமாக 10,162 பாடசாலைகள் உள்ளன. இப்பாடசாலைகளின் மொத்த எண்ணிக்கைக்ளுக்குள்ளேயே தேசிய பாடசாலைகள் 353ம் மாகாணப் பாடசாலைகள் 9, 809ம் அடங்கும்.

10,162 பாடசாலைகளிலும் 2,32,555 ஆசிரியர்கள் கல்வி கற்பிக்கின்றனர். இவ்வாசிரியர் எண்ணிக்கையில் பட்டதாரி ஆசிரியர்கள் 99,724 பேரும் பயிற்றப்பட்ட ஆசிரியர்கள் 127,857 பேரும் பயிற்றப்படாத ஆசிரியர்கள் 2,426 பேரும் பயிலுனர் ஆசிரியர்கள் 4,887 பேரும் ஏனைய ஆசிரியர்கள் 661 பேரும் உள்ளதாக அப்புள்ளி விபரம் குறிப்பிடுகிறது. இவற்றின் பிரகாரம் மொத்தமாகவுள்ள 353 தேசிய பாடசாலைகளில் உள்ள 803,499 மாணவர்கக்கு கற்பிப்பதற்காக 36,759 ஆசிரியர்கன் நியமிக்கப்பட்டுள்ளதோடு 9,809 மாகாணப் பாடசாலைகளில் உள்ள 3,339,831 மாணவர்களுக்கு கல்வி கற்பிப்பதற்காக 195,864 ஆசிரியர்கள் நியமிக்கப்பட்டுள்ளனர்

இவ்வாறு நியமிக்கப்பட்டுள்ள ஆசிரியர்களின் பணி என்பது கல்வியை மட்டும் போதிப்பதல்ல. ஒழுக்கம், பண்பு, ஆன்மீகம், பொது அறிவு என அனைத்தையும் மாணவர்களுக்கு எடுத்துக்கூறி, அவர்களை சிறந்த மனிதர்களாக்கும் உன்னத பொறுப்பும் நிறைந்ததாகும். ஏனெனில், நவீன கலாசாரத் தாக்கங்களின் காரணமாக மாணவ சமூகம் சுலபமாக வழிதவறும் வாய்ப்புக்கள் இக்காலத்தில் அதிகம் காணப்படுவதை அவதானிக்க முடிகிறது.

வாழ்க்கையில் உயர்ந்தவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொருத்தர் ஆசானாக இருந்திருக்கிறார்கள். அதேபோல், இன்று பாடசாலைகளில் கல்வி பயிலும் ஒவ்வொரு மாணவ, மாணவிகளுக்கும் இன்றைய ஒவ்வொரு ஆசிரியரும் வாழ்வியல் வழிகாட்டிகளாக இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். மாறுபட்ட குணாதிசயங்கள், மாறுபட்ட சிந்தனைகள,; மாறுபட்ட நடத்தைக் கோளங்களைக் கொண்ட ஒவ்வொருவரையும் காண வேண்டுமாயின் ஒரு வகுப்பறையை நோக்கினால் போதும் என்று சொல்வார்கள். அவ்வாறான மாறுபட்ட பண்புகளை உடைய மாணவர்களின் மத்தியில் எல்லோரினதும் கவனம் திசை திருப்பப்படாமல், சிந்தனைச் சிதறல்கள் ஏற்படாமல் ஒரு ஆசிரியரால் கற்பித்தல் பணி புரிவதென்பது இலேசான கருமமல்ல.

இந்நிலையில், தவறிழைக்கும்; அல்லது வகுப்பறைக் கற்பித்தலின்போது எண்ணச் சிதறல்களை ஏற்படுத்தும் மாணவர்களால் தற்காலத்தில் ஆசிரியர்கள் மிகவும் மனம் நொறுங்கிய நிலையில் தமது பணியைப் புரிகிறார்கள் என்பதையும் சமூகம் அறிந்து கொள்ள வேண்டும் என்பது முக்கியமாகும்.

சிறுவர் உரிமைகளின் பக்க விளைவுகள்
மாணவர்கள் சிறுவர்கள் என்ற ரீதியில் அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள உரிமைகள் சிலவேளை மாணவர்களாலேயே துஷ்பிரயோகம் செய்யப்படுகிறா? என்று சிந்திக்கும் அளவுக்கு ஒரு சில மாணவர்கள் நடந்துகொள்வதாக ஆசிரியர்கள் புலம்புகின்றனர்.

குற்றமிழைக்கின்ற மாணவர்களை நோக்கி பிரம்பைக் கூட காட்ட முடியாத அளவை ஒத்ததாக சிறுவர்களுக்கான உரிமைகள் வகுக்கப்பட்டுள்ள நிலையில், வகுப்பறையில் குழப்பமிழைவிக்கும் மாணவர்களுக்கெதிராக எத்தகைய தண்டனையை வழங்க வேண்டும் என்பது தொடர்பாக 12ஃ2016 இலக்கம் கொண்ட சுற்று நிருபம் கல்வி அமைச்சினால் ஒவ்வொரு பாடசாலைக்கும் வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. இருப்பினும், இச்சுற்றுநிருபத்தின் அடிப்படை அம்சங்கள் எத்தனை பாடசாலைகளில் நடைமுறைப்படுத்தப்படுகின்றன. அவ்வாறு நடைமுறைப்படுத்தப்படுவதனால் அப்பாடசாலை நிர்வாகம் எதிர்நோக்கும் சவால்கள் எவை என்பது தொடர்பில் பரீட்சிக்கப்படுவது அவசியமாகும்.

சிறுவர்களுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள உரிமைகள் அவர்கள் ஆசிரியர்களையும,; பாடசாலைகளையும் அவகௌரவப்படுத்தும் நிலைக்கு இட்டுச் சென்றுள்ளது. ஆசிரியர்களை எதிர்த்துப் பேசும் அளவிற்கு, ஆசிரியர்கள் மீது உடலியல் ரீதியாகவும், உளவியல் ரீதியாகவும் தாக்குமளவுக்கு இந்தச் சிறுவர் உரிமைகள் இடம்கொடுத்துள்ளதா? என சமூக ஆய்வாளர்கள் வினவுகின்றனர்.

சிறுவர்களுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள உரிமைகள் அவர்களை வழி தவறச் செய்யுமளவிற்கு, ஒழுக்க விழுமியங்களைக் கடைபிடிக்காத நிலையைத் தோற்றுவிக்குமளவிற்கு எல்லைத் தாண்டிச் செல்லுமாயின் அவ்வுரிமைகள் தொடர்பில் மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டியபொறுப்பு உரிமை வகுப்பளார்களையே சாரும். ஒழுக்கவிழுமியங்களிலிருந்து நெறிபிறழும் மாணவர்கள் சமூக விரோதச் செயற்பாடுகளில் ஈடுபடுவதும,; ஈடுபடுத்தப்படுவதும் அதிகரித்துள்ள நிலையில,; கல்வி அமைச்சின் அறிவுறுத்தல்களுக்கு அமைய சகல பாடசாலைகளிலும் ஒழுக்காற்றுச் சபை உருவாக்கப்பட்டிருப்பதையும், இச்சபையின் நடவடிக்கைகள் மாணவ சமூகத்தின் பாடசாலை ஒழுக்க விழுமியத்தில் எத்தகைய அடைவுகளை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது என்பது குறித்தும் அதிகாரிகள் பரீட்சிப்பது அவசியமாகும்.

இருப்பினும், ஒரு நாட்டின் எதிர்காலத் தலைவிதி ஒவ்வொரு வகுப்பறைகளிலும் உருவாக்கப்படுகிறது என்பதை ஆசிரியர்கள் தெரிந்து பணிபுரிகின்றபோது, இத்தகைய மாணவர்களால் ஏற்படுகின்ற அழுத்தங்கள், சிரமங்கள் பொருட்டாக அமையாது என்பது ஒருவகை நேர்சிந்தனையாகும். அதேபோல், மாணவர்களை சிறந்த பண்போடு உருவாக்க நினைக்கும் ஆசிரியர்கள் முதலில் ஒழுக்க விழுமிமுள்ளவர்களாக இருக்க வேண்டியதும் அவசியமாகும். ஆசிரியர்களால் மாணவர்கள் துஷ்பிரயோகம் செய்யப்படுகின்ற செய்தி நாளாந்தம் ஊடகங்களில் வெளிவந்து கொண்டிருக்கின்றன. பயிரை மேய்யும் வேலிகள் என்ற நிலை உருவாகியுள்ளது. இந்நிலைமையை உருவாக்கியுள்ள ஒரு சில ஆசிரியர்களின் செயற்பாடுகள் ஆசிரிய சமூகத்திற்கே வரலாற்றுப் பழியாக அமைந்துவிடுகின்றன.

சமூகப் பார்வை

தற்காலத்தில் ஆசிரயர்கள் சமூகத்தினால் உன்னிப்பாக அவதானிக்கப்பட்டு வருகிறார்கள் என்பது புரிதலுக்குரியதாகும். பாடசாலை நேரத்தில் பாடவேளையில் தனக்குரிய நேரசூசிக்கமைய பாடங்களைக் கற்பிக்காது ‘டியுசன’; வகுப்புக்களுக்கு மாணவர்ளை வரவழைத்து கற்பிக்கும் ஆசிரியர்கள குறித்து சமூகத்தின் மத்தியில் பல விமர்சனங்கள் முன்வைக்கப்படுகின்றன.

இருப்பினும,; இவ்விமர்சனங்கள் ஒரு பொருட்டாக குறித்த ஆசிரியர்களினால் கவனத்திற்கொள்ளப்படுவதில்லை. ஏனெனில், வகுப்பறை மையக் கற்பித்தல் என்ற முறைமை மாற்றப்பட்டு பண மையக் கற்பித்தல் முறையை என்றதொரு முறைமையை இக்குறித்த ஆசிரியர்கள் உருவாக்கியிருக்கிறார்கள் என்று சமூகத்தினால் சுட்டிக்காட்டப்படுவதை தவறென்று கூற முடியாது.

ஆசிரியர்கள் பாடசாலை வகுப்புக்களுக்கு தவறாமல் சமூகமளித்து அந்த வகுப்புக்களின்போது பாடங்களை முழு அவதானத்துடன் மாணவர்களுக்குப் புரியக் கூடிய வகையில் கற்றுக்கொடுப்பார்களேயானால் ஆசிரியர் மீதான சமூகத்தின் பார்வை ஆரோக்கியமானதாக அமையும். அவ்வாறு ஆசிரியர்கள் செயற்படுகின்றபோது மாணவர்கள் மேலதிக தனியார் வகுப்புக்களுக்கு செல்வதற்கான தேவை ஏற்படாது. வகுப்பு நேரத்தில் பாடங்களை கற்றுக்கொடுக்காமல் மாணவர்களை ‘டியுசன’; வகுப்புக்களுக்கு வருமாறு கோரும் ஆசிரியர்களின் பணம் சம்பாதிக்கும் ஆசையின் பொறுப்பற்ற தன்மையே இன்று ‘டியுசன’; வகுப்புக்கள் நாடெங்கிலும் பெருகி வருவதற்கான பிரதான காரணமாகும்.

சுமார் 50 வருடங்களுக்கு முன்னர் நம்நாட்டில்; தனியார் ‘டியுசன்’ வகுப்புக்கள் என்றிருந்ததில்லை. பாடசாலை வகுப்புக்களில் கற்றுக்கொடுக்கப்படும் பாடங்களைக் கவனமாக கற்றுக்கொள்ளும் மாணவர்கள் அன்று பொதுப் பரீட்சகைளில் சிறப்பு சித்திபெற்று வைத்தியர்களாகவும், பொறியிலாளர்களாகவும், சட்டத்தரணிகளாகவும் கணக்காளர்களாகவும் உருவாகியிருக்கிறார்கள்.

ஆனால். இன்று, முன்பள்ளி வயதிலிருந்தே மாணவர்கள் ‘டியுசன்’ வகுப்புக்களுக்குச் செல்கின்றனர். இந்நிலைமை உருவாகுவதற்கு பல பெற்றோர்கள்; பொறுப்புதாரிகளாவர். ஏனெனில், தனது பிள்ளை கல்வி கற்கும் பாடசாலையினதோ, பாடசாலை ஆசிரியர்களினதோ எவ்வித செயற்பாடுகளிலும் அப்பெற்றோர்கள்; அக்கரைகொள்வதில்லை. அவை தொடர்பான பின்னூட்டலைப் பெறுவதில்லை. அப்பெற்றோரின் இத்தகைய பொறுப்பற்ற இயல்புகள் ஒரு சில ஆசிரியர்கள் தங்களது புனிதமான ஆசிரிய பணியினை துஷ்பிரயோகம் செய்வதற்கு காரணமாயிற்று என்று கூறுவது பொறுத்தமாகும்.

ஒரு சில ஆசிரியர்களால் மாணவர்களுக்கு இழைக்கப்படும் அநிதிகளுக்கு மேலாக, ஆசிரியர்களே ஆசிரியர்களுக்கு அநிதியிழைக்கும் நிகழ்வுகளும் ஒரு சில பாடசாலைகளில் இடம்பெற்றுவருவது ஆசிரியர் சமூகத்தினதும் ஆசிரிய தொழிலினதும் நம்பிக்கைத் தன்மையை கேள்விக்குறியாக்கும் என்பது சமூக மட்டத்தில் வேதனையை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது.

மாணவர்களின் அடைவு மட்டங்களை அதிகரிக்கவும் பாடசாலையை முன்னேற்றவும் சிந்திக்க வேண்டிய, கூட்டம் கூட்ட வேண்டிய, கலந்தாலோசிக்க வேண்டிய ஆசிரிய சமூகம் பாடசாலைகளில் குழுக்களாகச் செயற்பட்டு, அப்பாடசாலையின் அதிபருக்கு எதிராகவும் பிற ஆசிரியர்களை பலிவாங்குவதற்காகவும் தங்களது பாடசாலை நேரங்களை செலவழித்;து செயற்படுவதை அறிகின்றபோது, இரத்தக் கண்ணீர் வடிக்க நேரிடுவதாக ஆசிரிய சமூகத்தை அவதானித்து வருகின்ற சமூக ஆர்வலர்கள்;; கூறுவதையும் இங்கு குறிப்பிட்டுக் காட்டாமல் இருக்க முடியாது.

ஆசிரியர்கள் சிறந்த நற்பழக்கங்கள், ஒழுக்கங்கள் கொண்ட முன்மாதிரிமிக்க சமூக முன்னோடிகளாக செயற்பட வேண்டும். அப்போதுதான் ஆசிரியர் சமூகத்தின் மீதும் ஆசிரிய தொழில் மீதும்; மாணவர்களுக்கும், பெற்றோர்களுக்கும், சமூகத்திற்கும் நம்பிக்கை ஏற்படும். இந்த நம்பிக்கையை வளர்ப்பதற்கும், கட்டியெழுப்புவதற்கும் ஒவ்வொரு ஆசிரியத்துவ ஆசிரியரும் தங்களது பணி தொடர்பில் சுயவிசாரணை செய்து பிழைகளிலிருந்து சரிகளை நோக்கியதாக தங்களது ஆசிரியத்துவப் பணியினை முன்னெடுக்கின்றபோதுதான் ஆசிரியத்துவம் தொடர்பான எதிர்மறை சமூகப்பார்வையைத் தவிர்க்க முடியும். அத்தோடு, சுயவிசாரணையின் தேவையை உணர்வதற்கும், வினைத்திறனாக்குவதற்கும், பயன்மிக்கதாக்குவதற்கும் மரண சிந்தனையும், மறுவுலக வாழ்வின் சிந்தனையும் போதுமானதாகும்.

Web Design by The Design Lanka