அச்சங்களைக் கொண்டாடிய அம்மா எங்கள் நேசம்மா - Sri Lanka Muslim

அச்சங்களைக் கொண்டாடிய அம்மா எங்கள் நேசம்மா

Contributors
author image

நன்றி - அனுப்புனர்

மட்டக்களப்பு படுவான்கரை விளாவெட்டுவானின் வீரத்தாய் நேசம்மாவின் இன்னொரு பிள்ளையாக வளர்ந்தேன் என்பதில் பெருமைகொள்கிறேன்.
கடந்த சித்திரை மாதம் 15 ஆம் திகதி அம்மாவுடன் சித்திரை வருடப் பிறப்பைக் கொண்டாடினேன்.

புரட்சிகர தலைமறைவு வாழ்வுக் காலத்தில் என் தலை தடவி எனக்கு உணவும் தைரியமும் ஊட்டியவர் நேசம்மா.அவருக்கு காராளசிங்கம், ஜெயசிங்கம், இரத்தினசிங்கம், தேன்மொழி, சாந்தினி, அம்பலவாணன் என வயிற்றில் பிறந்த ஆறு பிள்ளைகளோடு பிறவாப் பிள்ளைகளாக நூற்றுக்கணக்கானோர் இருந்தோம். இவரின் வயிற்றில் பிறவா மகன்- யாழ்ப்பாணத்து தாயின் வயிற்றில் பிறந்த தோழர் கரன்தான் மூத்தவராகும். இரண்டாமவன் முஸ்லிம் தாயின் வயிற்றில் பிறந்த நானாகும். எனக்கு ஒரு வயது இளையவனான காராளன் உட்பட மற்றைய வயிற்றுப் பிள்ளைகள் அனைவரும் எமது தோழதோழியரும் உற்ற இளைய சகோதர சகோதரிகளுமாகும்.

1988 இல் நான் இந்திய இராணுத்தால் கைது செய்யப்பட்டு மன்ரேசா முகாமில் சிறைவைக்கப்பட்டிருந்த போது ஒரு நாள் அதிகாலை ஒரு மலையாள மேஜர் தண்ணீரில் போகும் வேளை உபயோகிக்கும் உயிர்காப்பு அங்கியோடு வந்து நின்று வா போக என்று என்னை அழைத்தார்.மறுக்கவா முடியும்,போனேன். மட்டக்களப்பு வாவிக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டு ஒரு இயந்திரப் படகில் ஏற்றப்பட்டேன். ப்ப்றூம்ம் ட்ட்றூஊஊம் படகு விரைந்தது.

இடை நடுவில் மலையாள மேஜர் ” உனக்கு மகிழவட்டவானில் யாரை நல்லாத் தெரியும்? ” என்று கேட்டார். எனக்கு மகிழவட்டுவான் கோயில் பூசகரை, அவர் ஏறாவூர் சந்தைக்கு சாமான்கள் வாங்க வருவதால் நன்கு தெரியும் என்று பச்சைப் பொய்யைச் சொன்னேன். கோயிலை தொடர்புபடுத்தினால் ஆயுதம் பற்றி கேட்கார் என நினைத்தேன்.

படகு கரைதட்டியது. கோயிலுக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டேன். பூசாரி என்னைத் தெரியாது என்று சொல்லிவிட்டார்.ஒரு கனமான அறை கன்னத்தில் விழுந்தது. போனால் போகட்டும் மேஜரின் கையும் கொஞ்சமாயினும் நோவினையை அனுபவித்திருக்கும்தானே! செத்தாலும் ஆயுதக் கிடங்கை காட்டித் தருவதில்லை என்ற எனது முடிவில் மாற்றமில்லை.

மீண்டும் படகில் ஏற்றப்பட்டு விளாவெட்டுவானில் இறக்கப்பட்டேன். கொஞ்சதூரம் நடந்து சென்று காராளன் வீட்டின் வளவுக்குள் சென்றார்கள். அஞ்சா நெஞ்சி நேசம்மா வெற்றிலை குதப்பிய வாயில் இருந்து போனவர்களின் முகங்களைப் பார்த்தபடி அவவின் சொந்த வாசலில் சிவப்பு உமிழ்நீரைத் துப்பினாவு.என்னைப் பார்த்து கண்ணடித்து சிரித்தாவு, நான் ஒருபக்க உதட்டால் அரைச் சிரிப்பை உதிர்த்தேன் பெருமை பொங்க. மேஜர், காரளன் எங்கே என்று கேட்டு அம்மாவை அதட்டினார்.

அம்மா மேலும் ஒரு தடவை உமிழ்ந்துவிட்டு அவனக் காணல்ல ஏன்? எதற்கு என்று கேட்டாவு.அவர் வந்தால் உடனே முகாமுக்கு வரச் சொல்லம்மா என்று சொன்ன மேஜர் என்னைப் பார்த்து நீயும் அவர அனுப்பச் சொல்லி அம்மாவுக்கு சொல்லு என்றார். நான் அம்மாவைப் பார்த்து வரச்சொல்லுங்கம்மா என்றேன் கண்ணடித்தபடி. திரும்பிச் செல்லும் போது எனது கைகளைப் பின்னால் கோர்த்து மேஜரோ கூட வந்த சிப்பாய்களோ காணாத வைகையில் அவனை அனுப்பவேண்டாம் என்று அம்மாவுக்கு சைகை செய்தேன்.

கடந்த சித்திரை வருடத்தன்று நான் அம்மாவைப் பார்க்கப் போன போது பின் பக்கமாகத் தனது இரண்டு கைகளையும் இணைத்து அனுப்பவேண்டாம் என்று 31 வருடங்களுக்கு முன் நான் செய்த சைகையைக் காட்டி என்னை வரவேற்றார் நேசம்மா. அம்மா நீ நீடூழி வாழ்க! நமக்கு விடுதலை நீ வாழும் காலத்திலேயே கிடைக்கவேண்டும் தாயே!!

Web Design by Srilanka Muslims Web Team